Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2007

Η κατσίκα που .... πηδιόταν!

Ήταν βράδυ...
Ένα βράδυ που 'βρεχε...
Που 'βρεχε μονότονα...

Εγώ έμενα στην Κέρκυρα (δεν ξέρω αν το έχω ξαναπεί, αλλά εκεί σπούδασα).
Βρισκόμουν στο τελευταίο έτος των σπουδών μου ή μάλλον για την ακρίβεια είχα καβατζάρει την τετραετία, ήμουν στο πέμπτο έτος, χρώσταγα δυο τρία μαθήματα για πτυχίο.
Για το λόγο αυτό είχα ήδη ξενοικιάσει το σπίτι (εκείνο που σας έλεγα με το ωραίο φυτό, που είχαν φυτέψει οι προηγούμενοι, και ουδεμία ευθύνη έφερα...) και έμενα στην εστία ίσα ίσα για να δώσω τα μαθήματα και μετά έφευγα. Η εστία δεν ήταν ακριβώς εστία, αλλά ένα ξενοδοχείο, ίσως και από την εποχή του Καποδίστρια, που το είχε νοικιάσει η σχολή για να φιλοξενεί τους φοιτητές. Είχε έτσι όλα τα χαρακτηριστικά του παλιού: ψηλά ταβάνια, τεράστια παράθυρα, ξύλινα παραθυρόφυλλα, πατώματα που έτριζαν, ταβάνια που έβγαζαν μούχλα, αλλά στην τελική ήταν ξεχωριστό, είχε το κατιτίς του που δεν το έβρισκες εύκολα. Το ξενοδοχείο βρισκόταν στο κέντρο και συγκεκριμένα μπροστά του ξεκινούσε ο δρόμος όπου λάμβανε χώρα κάθε μέρα η λαϊκή αγορά της πόλης. Στο δρόμο αυτό έβλεπε και το δωμάτιό μου, όπου καθημερινά από αχάραγα, ξύπναγα κι εγώ μαζί με τους μανάβηδες, ψαράδες και κάθε λογής μικροπωλητές.

Εκείνο το βράδυ λοιπόν, για την ακρίβεια ξημερώματα ήταν, πετάχτηκα από τον ύπνο μου ακούγοντας "μπεεεε, μπεεε, μπεεε". Δεν έδωσα σημασία. Γύρισα πλευρό και προσπάθησα να ξανακοιμηθώ. Τα μπεεεε συνεχίζονταν. Ε, ρε πούστη μου, λέω. Δεν θα κοιμηθούμε σήμερα. Τι στο καλό, από τώρα έχουν αρχίσει να μαζεύονται στη λαϊκή; Και καλά, από πότε πουλάνε και ζωντανά; Καινούρια συστήματα.

Σηκώνομαι και πάω στο παράθυρο να δω την πηγή του θορύβου. Και δώσου τα μπεεεε. Έξω σκοτάδι πίσσα. Μόνο μια λάμπα του δρόμου φώτιζε. Η κατσίκα πουθενά. Βρε να κοιτάω από 'δω, τίποτα. Βρε να κοιτάω από 'κει, πάλι τίποτα. Με χτύπησε και το κρύο, ξύπνησα. Και τότε άρχισα να ξεχωρίζω καλύτερα τον ήχο. Δεν ήταν "μπεεε", αλλά ... "ναιαιαιαιαι...." κι ερχόταν από το απέναντι διαμέρισμα....

7 σχόλια:

Domino είπε...

Αντί να βλέπω εγώ τέτοια όνειρα με γελάδες και κατσίκες,βλέπεις εσύ;

Αύριο στις 10 πέρνα από το γραφείο μου, έχουμε να μιλήσουμε για την ψυχική μας υγεία.

Θα αλληλοβοηθειθούμε (τι έγραψα πάλι ο πούστης) και χεράκι χεράκι θα ανεβούμε το βουνό!

taxitzou είπε...

αυτό το "αύριο στις 10 πέρνα από το γραφείο μου" που μου κάνει κάτι. Έτσι, που και που χρειαζόμαστε και τη διαταγή. Μην ξεχνιόμαστε κι όλας...

οκ! αν ξυπνήσω θα έρθω. Αχ, κι έχω μια πολύ ... βασανισμένη ψυχική υγεία... Θα τα καταφέρω... γιατρέ μου;;;;

Alexis B είπε...

Θυμίθηκα μιά ανάλογη περίπτωση.
Στόν πάνω από μένα όροφο στο μικρό διόροφο σπίτι που έμενα σαν φοιτητής μετακόμησε η κατσίκα που πηδιόταν. Καθε βράδυ είχα συναβλία.
Η εκδήκηση.
Αφού μου έβγαλαν την πίστη μιά εβδομάδα, αρχισα εγώ κάθε μερα 5 το πρωί και έκανα έπαρση σημαίας μέ εμβατήρια εθνικό ύμνο κτλ.
μετα μιά εβδομάδα μετακόμησε και ησυχασα!!!!

taxitzou είπε...

μα καλά μετακόμησε λόγω εθνικού ύμνου;;;

Μπας και ήταν αλλοεθνής;;;;

Πάντως, και πρόσφατα αντιμετώπιζα παρόμοια προβληματάκια, όχι με κατσίκα ή "κατσίκα", αλλά με σκύλα, στην κυριολεξία, που ήταν στις ... φουσκοδεντριές της και δε μαζευόταν. Για δύο εβδομάδες δεν είχα κλείσει μάτι. Ευτυχώς που η ... σκυλίσια περίοδος είναι σύντομη και πάντα με ημερομηνία λήξης!!!!

syneas είπε...

Από τη ¨συνταγή¨ που έδωσες στο ¨μετεωρίτη¨έφτασα εδώ στο πήδημα της κατσίκας!
Γελάω ακόμα,νάσαι καλά.

Μετεωρίτης είπε...

ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΤΑΞΙΤΖΟΥ
εμάς πάλι μας έχουν ταράξει τα ΑΛΗΘΙΝΑ σκυλιά. Πρέπει να υπάρχουν 5 στην πολυκατοικία, όλα στρίγγλικα. Κάθε μέρα τα μεσάνυχτα συντονίζονται όλα μαζί και προφανώς λένε τα νέα τους. Αγαπάω τα σκυλιά αλλά κάθε μέρα τέτοια ώρα καταριέμαι την ώρα και τη στιγμή που τα σκυλιά.. άστο καλύτερα.
Κατά τα άλλα ο μέσος όρος ηλικίας στην πολυκατοικία μας είναι πολύ υψηλός! Ο καλύτερος είναι μαθουσάλας. Άγνωστο πως μιας και η πολυκατοικία δεν είναι δα και τόσο παλιά, αλλά όλοι συμμαθητές της Ακρόπολης λέμε...

taxitzou είπε...

synea έχω κι άλλες συνταγές, ακόμα πιο θαυματουργές. Οι καλύτερες είναι για ποδάγρα και πυρετό στη φτέρνα. Ξέρεις η γιαγιά μου απ' τη Σμύρνη ήταν, όσο να' ναι κάτι μάθαμε κι εμείς. Ορισμένες δε, τις έχω εμπλουτίσει με δικά μου, έτσι για ποικιλία...

μετεωρίτη αρρωστούλι, κι εγώ για αληθινά σκυλιά μιλάω. Και καλά να το κάνουνε. Το άσχημο είναι να το ζητάνε κι εσύ (το αφεντικό δηλαδή) να τα κρατά μαντρωμένα, μην και τους φύγει η παρθενιά δηλαδή και μετά πώς θα τα παντρέψουμε. Ας το καλό τα θυμήθηκα πάλι...
Και στην δική μου πολυκατοικία στην Αθήνα μένουν μόνο λυκόπουλα. Από τα 50 διαμερίσματα τα 4 κατοικούνται από ανθρώπους γύρω στα 30. Οι υπόλοιποι...
Μια φορά θα σας πω ιστορίες από το σπίτι μου και τους γειτόνους.