Απόψε έχω μοναξιές...

... λείπει και ο σύζυγος... έχει πάει κούρσα... μονή, όχι διπλό-τριπλή... Καθότι εμείς επιμένουμε, σε πείσμα των καιρών, να δουλεύουμε με τον σταυρό στο χέρι. Δεν πειράζει, γιατί όπως λέει και ο ποιητής ''θα γυρίσει ο τροχός, θα γ***σει κι ο φτωχός!''.
Έχω φορτώσει ρε γαμώτο. Από παντού προβλήματα, δυσκολίες... το μεροκάματο να βγαίνει, να μας τα τρώνε οι τράπεζες. Οι μοντέρνοι τοκογλύφοι. Οι νόμιμοι. Ασυναρτησίες λέω, αλλά τα γράφω όπως ακριβώς μου βγαίνουν. Ώρες ώρες νιώθω ν' ασφυκτιώ. Και, αν και φύσει αισιόδοξο άτομο, με πιάνει απελπισία. Ώρες ώρες η κατάσταση δεν παλεύεται. Και πώς να παλέψεις όταν έχεις ένα σωρό γνώσεις, πτυχία, και να σου λένε απλώς ''ευχαριστούμε, αλλά αυτή τη στιγμή δεν...'' Για ανεργία μιλάω, όποιος κατάλαβε. Θέλω τόσο να δουλέψω σ' αυτό που έχω σπουδάσει και δεν μπορώ. Και ειλικρινά δεν είναι μόνο για τα λεφτά. Είναι η απασχόληση, η διαδικασία της παραγωγής έργου, η επιβράβευση. Γι' αυτό σήμερα κάνουν περιουσία οι ψυχολόγοι-ψυχαναλυτές και τα συναφή επαγγέλματα. Όλοι καταθλιπτικοί έχουμε γίνει. Ή τουλάχιστον οι περισσότεροι. Θυμάμαι είχα πάει κι εγώ μια φορά, πριν χρόνια, σ' έναν τέτοιο (αν θυμάμαι καλά ήταν και ψυχίατρος) γιατί τότε αντιμετώπιζα γκομενικά προβλήματα, κι επειδή ήμουν ένα βήμα πριν τα χάπια, είπα να κάνω τη χάρη στην κολλητή που μ' έβλεπε να φρικάρω. Βασικά το πρόβλημά μου (που τότε το θεωρούσα ό,τι σημαντικότερο, μια και δεν είχα άλλα θέματα, αλλά τώρα το σκέφτομαι και αναρωτιέμαι με τι μαλακίες ασχολιόμουν) ήταν ότι τα'χα με δύο, εναλλάξ πάντα (δηλαδή χώριζα με το έναν, τα' φτιαχνα με τον άλλο, ανά εβδομάδα). Ο ντόκτορ λοιπόν, αφού του εξέθεσα το ζήτημά μου, μου είπε το εξής κορυφαίο, και η αλήθεια είναι ότι ούτε που ξαναπάτησα εκεί μέσα:''αγαπητή μου μην ανησυχείς, δεν έχεις κανένα πρόβλημα. Απλώς δεν μπορείς να είσαι με έναν άνθρωπο. Κι ακόμη κι αν χωρίσεις κι απ΄τους δύο, πάλι με δύο θα τα ξαναφτιάξεις. Είσαι όν πολυγαμικό. Ντοντ γουόρι!!'' Ζντουπ! και μου 'ρθε το πλαγιομετωπικό. Θα μου πεις με μια επίσκεψη περίμενες αποτέλεσμα; Όχι. Αλλά αν δεν μου πέταγε αυτό το τούβλο, μπορεί και να ξαναπήγαινα. Ποιός ξέρει; (Για την ιστορία, δεν κατακρίνω ούτε τους ψυχολόγους κλπ ούτε τους ανθρώπους που τους επισκέπτονται.)
Από που ξεκίνησα όμως;;; Α, ναι από την ανεργία. Και κατέληξα, αλλού γι' αλλού. Το 'χω αυτό το θεματάκι. Πηδάω από το ένα θέμα στο άλλο. Καλά, εμένα δε με νοιάζει, αλλά οι γύρω μου δυσκολεύονται λίγο να με παρακολουθήσουν. Είναι ενοχλητικό, δε λέω, αλλά μερικές φορές έχει πλάκα. Τελικά μ' αρέσει να γράφω. Αυτό είναι τ' όνειρό μου: να γράφω. Οι περισσότεροι από εμάς νομίζω ότι κουβαλάμε την ίδια πετριά στο κεφάλι.
Άντε καλή σας νύχτα και καλό ξημέρωμα...

Νοσοκομείου συνέχεια (μέρος 2ον)...

... και τα βάσανα δεν τελειώνουν ποτέ!
Πριν από ένα μήνα περίπου η μητέρα μου έκανε επέμβαση στον εγκέφαλο για να αφαιρεθεί κύστη που είχε δημιουργηθεί. (Για την ιστορία πριν από 9 χρόνια είχε κάνει αφαίρεση όγκου, καλοήθους όπως αποδείχθηκε, αλλά όχι εδώ, στην Αμερική. Η κύστη δημιουργήθηκε στο ίδιο σημείο). Κατόπιν το υλικό που αφαιρέθηκε θα πήγαινε για βιοψία. Και περιμέναμε τα αποτελέσματα... Τηλεφωνούσαμε και μας πήγαιναν από μέρα σε μέρα. Ώσπου, τελικά, μας είπαν το κορυφαίο: ''ξέρετε, το υλικό που είχαμε για να κάνουμε τη βιοψία δεν ήταν αρκετό!!!'' Δηλαδή πόσο θέλανε, κανα κουβά;;;;; Αν είναι δυνατόν!!!!!!!!!!
Βέβαια, το καλύτερο δεν είναι αυτό. Προχθές έκανε μαγνητική, για να δει πώς πάει η κατάσταση, και ως εκ θαύματος το υγρό, η κύστη είχε ξαναδημιουργηθεί. Τι καλά!!! Ο γιατρός δεν απάντησε αμέσως τι πρέπει να γίνει. Ήθελε να το σκεφτεί το χρυσούλι μου... Θα μας απαντήσει τη Δευτέρα, αν θα χρειαστεί να ξαναγίνει επέμβαση, ανοιχτή αυτή τη φορά. Κι ερωτώ. Δεν θα έπρεπε να γνωρίζουμε ότι υπάρχει ενδεχόμενο να ξαναδημιουργηθεί η κύστη; Μήπως θα έπρεπε να κάνει εξ αρχής ανοιχτή επέμβαση; Γιατρός δεν είμαι, ούτε υποδείξεις μπορώ να κάνω. Αλλά ρε γαμώτο κρίμα δεν είναι; Μεγάλη γυναίκα να υποβληθεί μέσα σ' ένα μήνα σε δύο πολύωρα και επικίνδυνα χειρουργεία; Και πόσα λεφτά θα ζητήσει αυτή τη φορά; Γιατί θα ζητήσει, αυτό είναι σίγουρο. Αλλά από την άλλη γιατί να ζητήσει; Σε δημόσιο νοσοκομείο δουλεύει. Που είναι η δωρεάν υγεία που μας υπόσχονται όλοι; Εγώ θέλω να καταγγείλω τα γεγονότα, με ονόματα και διευθύνσεις, αλλά η μαμά μου δεν θέλει. Φοβάται και τον έχει ανάγκη. Γιατί να είναι έτσι τα πράγματα; Εμάς ποιός μας προστατεύει;

01/06/2007

Σήμερα η μέρα είναι αφιερωμένη στην Αμαλία. Κι έχω τόση οργή μέσα μου, όχι μόνο για κείνη, αλλά και για τους χιλιάδες ασθενείς, παιδιά και ενήλικες, που από την αδιαφορία και την εκμετάλλευση ορισμένων γιατρών υποφέρουν, δεν γιατρεύονται, πεθαίνουν. ΓΙΑΤΙ;;;;;;;;;;;;;;;

Σας ικετεύω, πάψτε πια να μας βλέπετε σαν πορτοφόλια. Άνθρωποι είμαστε και όταν ερχόμαστε σε σας δεν το κάνουμε από βίτσιο ή από βαρεμάρα. Όταν ερχόμαστε σε σας σημαίνει ότι σας έχουμε πραγματική ανάγκη. Ερχόμαστε για βοήθεια. Γιατί κάτι τέτοιο ορκιστήκατε ότι θα προσφέρετε. Έλεος πια. Αλλά μήπως θα σταματήσουν αυτά τα φαινόμενα; Των επίορκων και των εκμεταλλευτών; Ας είμαστε ρεαλιστές. Υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν στον αιώνα τον άπαντα. Αλλά ας είναι αυτοί οι λιγότεροι.

Είμαι πραγματικά πολύ ταραγμένη. Ούτε να γράψω δεν μπορώ. Ας γίνει το παράδειγμα της αδικοχαμένης Αμαλίας κραυγή στα χείλη όλων μας. Να μη φοβόμαστε να καταγγείλουμε όταν συναντάμε το λάθος, όταν συναντάμε τον γιατρό-φάντασμα. Να πάψουμε να θεωρούμε δεδομένο το φακελακι και την αδιαφορία τους.

Γειά σου Αμαλία. Τιμή μου που σε γνώρισα.

Γειά σου Αμαλία...

Τα λόγια περισσεύουν... Έχω σοκαριστεί...

Γειά σου γλυκιά μου Αμαλία...

Να 'μαι πάλι...

... καιρό είχα να γράψω και ομολογώ ότι μου έλειψε... Είπα να ξανακάνω την εμφάνισή μου, μια και πέρασαν τα μεγάλα, εθνικά γεγονότα. Ξέρετε εσείς... Καλλιστεία, και τα παρελκόμενα, γιουροβίζιον, και τα παρελκόμενα (που κράτησαν περισσότερο από τα καλλιστεία, είναι η αλήθεια), τα ομόλογα και αν θα επιστραφούν (για το θέμα ειλικρινά έχω καταλάβει έως το απόλυτο τίποτα... Κατ' αρχάς δεν ξέρω τι είναι ''ομόλογα''...), το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, οι πανελλήνιες ξεκίνησαν (είναι βέβαια λιγότερο σημαντικές από τα υπόλοιπα...!!!) και πάει λέγοντας. Γίναν κι άλλα πολλά, αλλά που να τρέχουμε τώρα...
[Θα ήθελα να κάνω μια μικρή τοποθέτηση, όσον αφορά τη γιουροβίζιον, ας μου επιτραπεί, κι ας έχει περάσει μια εβδομάδα και... Η αξιολάτρευτη κυρία Μαρία είπε κατά λάθος το FYROM, Μακεδονία. Εγώ προσωπικά δίνω την εξής ερμηνεία: ή το έκανε επίτηδες, που πολύ αμφιβάλλω, ή το έκανε από βλακεία, που εκεί συγκλίνω. Οπότε αθώα η κατηγορουμένη λόγω ηλιθιότητας. Τέλος!]
Ας επιστρέψω στην πολιτική ατζέντα της χώρας. Έχουμε μπει σε προεκλογική περίοδο, αυτό είναι φανερό. Έμπιστη πηγή (έχουμε κι εμείς τις άκρες μας, τι νομίζατε...) μου είπε ότι σε ένα συγκεκριμένο υπουργείο, ο γενικός γραμματέας ζήτησε να του βγάλουν πρόγραμμα έως τον Αύγουστο. Τι σημαίνει αυτό; Αδέρφια, είναι πολύ απλό. Εκλογές από Σεπτέμβριο... Όχι ότι σας το λέω για νέο, αλλά αν είχατε και την παραμικρή απορία, σας τη λύνω... Προσωπικά δεν έχω καταλήξει ακόμα τι θα ψηφίσω. Εκτός από Νέα Δημοκρατία, βέβαια, που δεν ψηφίζω, που να μου κοπεί το χέρι απ΄τη ρίζα. Αλλά θα μ' εντυπωσίαζε πραγματικά αυτός που θα έλεγε όχι ότι θα κάνει το μεγαλύτερο καλό στη χώρα, αλλά αυτός που θα ορκιζόταν ότι θα κάνει το μικρότερο κακό. Γιατί άραγε οι πολιτικοί μας βγαίνουν απ' τα ρούχα τους όταν ακούν από τους πολίτες να τους κατηγορούν και να τους θεωρούν όλους ίδους; δηλαδή απατεώνες και κλέφτες και ψεύτες; Τόσο παράλογο τους φαίνεται; Με τις φωνές και τις αλληλοκατηγορίες δεν πετυχαίνουν τίποτα, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Άντε μετά να πείσεις ότι δεν είσαι ελέφαντας... Δεν ξέρω, τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Όχι ότι στο ΠΑΣΟΚ είναι καλύτεροι, αλλά η σημερινή κυβέρνηση θεωρώ πως είναι η χειρότερη όλων των εποχών. Βοήθειά μας...

Τηλεμαραθώνιος ΕΛΠΙΔΑΣ

Ειλικρινά ήταν τρομερά συγκινητική η χθεσινή προσπάθεια του MEGA και του συλλόγου ΕΛΠΙΔΑ για τη δημιουργία του πρώτου ογκολογικού νοσοκομείου για παιδιά. Όλος ο κόσμος συμμετείχε και πραγματικά διαπιστώνει κανείς τι απόθεμα αγάπης υπάρχει στον απλό κόσμο. Δε λέω, βοήθησαν και οι εταιρίες και οι πλούσιοι ιδιώτες, όμως τα 5 και τα 10 ευρώ των απλών ανθρώπων σήμαιναν κάτι περισσότερο, μια και προέρχονταν από το υστέρημά τους. Βοηθήσαμε όλοι για κάτι που αξίζει τον κόπο και που θα έπρεπε το "κράτος-πρόνοιας" να έχει πραγματοποιήσει εδώ και χρόνια. Μωρέ καλά τους τα 'χωσε ο Ψωμιάδης, σε μια συνομιλία που είχε το μεσημέρι από τη Θεσ/νίκη. Μπορεί να μην τον συμπαθώ, αλλά έβαλε τα πράγματα στη σωστή τους βάση. Τέλος πάντων. Πάλι ο απλός πολίτης θα βγάλει το φίδι απ' την τρύπα, αλλά δεν πειράζει. Σε αυτή την προσπάθεια τελικά δεν χωράνε κακίες και μιζέριες. Είναι κάτι που χρειάζεται να γίνει και ας γίνει με οποιονδήποτε τρόπο.

Βέβαια δεν μπορώ να κρατηθώ και θ' αναφερθώ σε κάτι που μου έκανε κακή εντύπωση. Και δεν αφορά στην διοργάνωση αλλά σ' έναν υπουργό της σεμνής και ταπεινής κυβέρνησής μας. Πλησιάζουν κάποια στιγμή τον υπ. Μακ.-Θρακ., ο οποίος μετά το σύντομο λογίδριό του, αναφέρει το ποσόν που προσφέρει το υπουργείο του. ΟΚ! Το επόμενο τι το 'θελε; Δε λέω, για καλό το είπε, αλλά ακούστηκε τουλάχιστον υποκριτικό... Λέει λοιπόν ότι και ο γιός του, απ' το χαρτζηλίκι των 600 ευρώ που του δίνει μηνιαίως προσφέρει τα 300 ευρώ στον τηλεμαραθώνιο. Μώρε τι μας λες... Ξέρει άραγε ο κύριος υπουργός πώς ακούστηκε ότι ο γιός του παίρνει χαρτζηλίκι 600 ευρώ όταν ο βασικός μισθός είναι 500κάτι; Ή όταν ο συνταξιούχος πρέπει να τα βγάλει πέρα με 300τόσα ευρώ; Δε λέω, μπορεί να δίνει στον γιό του όσα θέλει. Τόσα κι άλλα τόσα. Αλλά μη βγαίνει και στην προσπάθειά του να κάνει μια καλή πράξη τα κάνει ρόιδο (για να μην πω τίποτα χειρότερο)... Δηλαδή εντάξει, μας δουλεύουν; Τι να πω... Να 'ναι βέβαια καλά το παιδάκι (μικρό, μεγάλο δεν ξέρω) και μπράβο του για την κίνησή του αυτή και μακάρι να χαλάει όσα λεφτά θέλει, αλλά όχι άλλη υποκρισία. Δεν ΑΝΤΕΧΕΤΑΙ !!!!!

Κατά τ' άλλα και πάλι μπράβο μας που καταφέραμε και μαζέψαμε όλα αυτά τα χρήματα και αχρείαστο να 'ναι το νοσοκομείο...

Βούρδουλας που τους χρειάζεται...

Διάβασα χθες την ιστορία της Αμαλίας. Τελικά αυτό που συμβαίνει είναι τρομακτικό... Δεν ζω φυσικά στον δικό μου όμορφο και αγγελικά πλασμένο κόσμο, αλλά ρε γαμώτο, αρνούμαι να δεχτώ ότι όλοι είναι έτσι, ότι όλοι συμπεριφέρονται με γνώμονα το κέρδος και τα λεφτά. Ωραία, τα μαζεύουν και τα μαζεύουν. Και;;;; Η γιαγιά μου έλεγε πάντα ότι τα σάβανα δεν έχουν τσέπες. Όλα πια λεφτά είναι; Όλα ίσιωμα; Αρνούμαι να το δεχτώ. Αλλά μάλλον στρουθοκαμηλίζω, σωστά; Στην οικογένειά μου τουλάχιστον, ότι έχουμε καταφέρει στους τομείς της υγείας και των δημοσίων υπηρεσιών, το έχουμε καταφέρει γιατί ο μπαμπάς όπου πάει θα δώσει και το κάτι τις του. Μα θες για τα νοσοκομεία και τους γιατρούς (γιατί αλλιώς ακόμα θα περιμέναμε το πρώτο χειρουργείο), μα θες στις αξιότιμες υπαλλήλους των διαφόρων υπηρεσιών που για να σφραγίσουν ένα κωλόχαρτο για να πάρει η μαμά την αναπηρική της σύνταξη έπρεπε να τους τάξει - και να τους δώσει - τον ουρανό με τ' άστρα, μα..., μα..., μα... Έλεος πια, ως πότε θα τους πληρώνουμε εξτρά για να κάνουν τη δουλειά για την οποία ήδη πληρώνονται;;; Γιατί μόλις δουν τα μαγικά χαρτάκια αλλάζουν φάτσα, κι από κει που ούτε να σε φτύσουν, τους πιάνονται τα γόνατα από τους τεμενάδες;;; Ποιός τους μαζεύει όλους αυτούς; Ποιός τους ελέγχει; Πότε χάσαμε την μπάλα;
Καλά λες Αμαλία, ως πότε όλοι αυτοί θα πάψουν ν' αποτελούν τον κανόνα;;;